آسمان این روزه های شهر من رنگ تزویر است . از محله های فقیر این شهر صداهای گوش خراشی از نای بلند گوهای فرسوده بلند میشود که کلماتی را در قالب جملاتی بی معنی شده پراکنده میکنند . ناله هایی که حتا دیگر سوزناک هم نیستند . شهر بوی چای میدهد و در هر خیابان سه چهار چای خانه موقتی باز شده که از دم غروب شروع به پخش چای در لیوان های پلاستیکی میکنند . چند چای بوی پلاستیک گرفته در سینی روی پیشخان سیاه آمادست و چند نفری نیز در همان اطراف مشغول چای خوردن هستند . انسان های سیاه پوش چای ندیده ای که با وضعی تاسف بار لیوان ها نازک داغ چای را در دست گرفته اند و فوت کنان محت

فک کنم این سومین باری است که میتوانسم از اسم آهنگساز موسیقی فیلمی را حدس بزنم .

از دو فیلم قبلی که بگذریم . دیروز در هنگام تماشای فیلم 12 سال بردگی به کارگردانی استیو مک کوئین رگه های از موسیقی فیلم اینسپشن را در موسیقی این فیلم دیدم . تقریباً شک نداشتم که آهنگ ساز هر دو یکی هستند .

به خانومم گفتم موسیقی این فیلم اثر هانس زیمر هستش !

وقتی فیلم تمام شد اسمی جز هانس زیمر در مقابل کلمه موزیک نشوته نشده بود !

بسیاری از آدمای دورو برم از حافظه خوبی برخوردارند . آنها به راحتی خاطرات گذشته خود را برای دیگران یادآوری میکنند و در مورد روز اول مهر خاطارت مدرسه و در مورد خاص تر خاطرات اولین روز مدرسه ... چیزی از اولین روز مدرسه ام یادم نمیاد ... کلاً چیز خاصی از دوران مدرسه یادم نمیاد و از آن بدتر کلاً خاطره خاصی ندارم !!! انگار آلزایمر گرفتم ... البته چیزهایی یادم میاد . خاطراتی درهم از ابتدا تا به اکنون منتها انگار خاطرات من نیستند انگار شخص دیگری آنها را رقم زده . به شکل باور نکردنی خود را در گذشته نمیتوانم احساس کنم . بچه کوچکی که سالیان پیش به مدرسه میرفته چه ربطی